Chapter 1 : Kiss
หลังจากจบคอนเสิร์ต O Jung Ban Hub ที่กรุงโซล ประเทศเกาหลี กลุ่มนักร้องวงบอยแบนด์ ดง บัง ชิน กิ ก็เริ่มไปร่วมรายการต่างๆเพื่อให้เป็นที่นิยมมากยิ่งขึ้น...
และจนเมื่อผ่านไปหลายรายการ...ที่ต้องตื่นแต่เช้าและกลับดึกเพื่อไปอัดเทปแทบทุกวัน...
...Its time to love, somebody to love...
พี่ยุนโฮ....เสียงมือถือพี่ดัง.... เซีย จุนซู...เด็กหนุ่มที่มีเสียงแหลมเอ่ยออกมาอย่างอ่อนล้า ตอนนี้เขาต้องตื่นขึ้นมาสะกิดคนที่นอนเอาศีรษะซบกับไหล่บางของนักร้องนำ...ยองอุง แจจุง...ซึ่งนอนหลับสนิทอยู่ตรงด้านขวามือติดกับกระจกรถตู้ โดยที่แสงไฟจากถนนได้ลอดผ่านเข้ามา...ทำให้ใบหน้าขาวนั้นแลดูนวลเนียนน่าสัมผัส
วันนี้ทั้งวันพวกเขาต้องไปอัดรายการที่มีชื่อว่า Jiwhaza โดยที่สัปดาห์ที่แล้วพวกเขาไปรายการ Star King
อือ.... เสียงทุ้มต่ำร้องออกมาเบาๆเป็นการบอกว่าตื่นแล้ว ยูโน ยุนโฮ ลืมตาขึ้นมาอย่างหงุดหงิด พลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าข้างๆตัวที่อยู่กั้นระหว่างตัวเขาและจุนซู เพราะไม่มีทางที่คนอย่างยุนโฮจะเลือกเอากระเป๋าไปวางกั้นตัวเองกับแจจุง ดังนั้นจุนซูก็ต้องโดนแยกออกไปนั่งติดกระจกด้านซ้าย...ปล่อยให้พวกพี่เค้าอยู่กันในโลกส่วนตัว
ฮัลโหล... กดปุ่มสีเขียวแล้วเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา เกรงว่าจะทำให้เจ้าของไหล่ที่ตัวเองซบอยู่ต้องตื่นขึ้นมา...ยังไงก็อยากให้พักผ่อนได้มากที่สุดก่อนที่จะกลับไปนอนต่อที่คอนโด
จุนซูมองยุนโฮที่ซบแจจุงไปแล้วคุยโทรศัพท์ไปอย่างรู้สึกหมั่นไส้...ชิ...นี่ผมกำลังดูอยู่นะพี่บ้า!!...
...ครับ...เรียบร้อยดีครับ....
เสียงทุ้มต่ำของหัวหน้าวงทำให้คนที่ยังง่วงต้องเคลิ้มๆจะหลับอีกครั้ง จุนซูเอนศีรษะไปพิงกับกระจกตามเดิม ตั้งใจจะฝันต่อจากเมื่อครู่...ยังแย่งลูกบอลจากซีดานไม่ได้เลย...แล้วอองรีก็ไม่เข้ามาช่วยด้วย...เชอะ!...โกรธอองรีแล้ว!
เปลือกตาบางปิดลงช้าๆพร้อมกับรอยยิ้มบางเมื่อเห็นหน้าของอองรีเด่นชัดในหัว
...ผมกลับมาเล่นต่อแล้ว...
แต่ว่ายังไม่ทันจะได้เริ่มเกมส์ ภาพของอองรีและซีดานก็หายวับไปทันที เมื่อดวงตาเรียวเล็กเปิดโพลงขึ้นมาตามเสียงตะโกนของหัวหน้าวงที่ปลุกทุกคนให้ตื่น
จริงเหรอครับ!อย่าหลอกผมนะครับ!
อือ....อะไรกัน.... คนที่เป็นน้องเล็กหันหน้ามามองทั้งๆที่ตายังเปิดไม่เต็มที่ ก่อนที่ปาร์ค ยูชอนจะหันมาพร้อมกับสีหน้าไม่พอใจ ใครไปหลอกใครวะ?
ครับ...ขอบคุณมากๆครับ! ยุนโฮกล่าวบอกด้วยน้ำเสียงดีใจ เมื่อปลายสายวางหู เขาก็วางบ้าง
ใครโทรมาหาเหรอ? น้ำเสียงอ่อนล้าเอ่ยถาม ก่อนที่เจ้าของเสียงนั้นจะขยี้ตาเบาๆ ชายหนุ่มที่เป็นคนฟังข่าวมารีบหันไปดึงเอาคนร่างบางที่ยังงัวเงียเข้ามากอดแน่น จนทุกคนยิ่งงง...ไม่รู้ว่ายุนโฮดีใจอะไรกัน?
แจจุง!ทุกคน! พวกเราได้พักร้อนกัน!
หา!
.
.
.
เอ่อ...แน่นะ...ได้พักแน่นะพี่? หลังจากที่ได้ฟังข่าวน่าเหลือเชื่อบนรถตู้ ทุกคนก็นอนไม่หลับ จนกระทั่งกลับมาถึงคอนโด เลยมานั่งซักไซ้หัวหน้าวงที่ตอนนี้หน้าบูด...เพราะต้องตอบคำถามเดิมๆ
...และไอ้คำถามนั่น...
ไม่โกหกนะพี่ยุนโฮ?
เออ! ชั้นบอกพวกนายไปร้อยรอบแล้วมั้งว่าพูดจริง!
ทั้งจุนซูและชางมินเบ้หน้าอย่างงอนๆเมื่อโดนหัวหน้าวงดุ ในขณะที่อีกคนที่ถามคำถามเดียวกันนั้น...
ยังไง...ก็ไม่อยากเชื่ออยู่ดี...ไม่ได้หลอกให้ดีใจเล่นนะยุนโฮ?
ทำไมชั้นต้องโกหกนายด้วยล่ะ? น่ารักแบบนี้โกหกไม่ลงหรอก
...ทำไมมันต่างกันลิบลับแบบนี้วะ!!??...
โหย...พอเป็นพี่แจจุงถามไม่เห็นว่าซักคำ...ลำเอียงชะมัด น้องเล็กบ่นอุบอิบ มองสองร่างที่นั่งตรงโซฟาตรงหน้าแล้วก็รู้สึกหงุดหงิด เพราะพี่ชายที่ดุเขาเล่นเอนศีรษะไปซบกับบ่าบาง โดยที่มือใหญ่นั้นก็จับเอามือนุ่มมากุมไว้แน่น
ยุนโฮยักไหล่กับคำพูดน้องชาย ตอนนี้เขากำลังมีความสุข...ทาง SM ให้พักได้ตั้งสองสัปดาห์ มันเป็นอะไรที่เหลือเชื่อมากสำหรับวงที่แสนจะโด่งดังอย่างพวกเขา
...เฮ้อ...อยากไปเที่ยวจังเลย...
แล้วพวกนายจะกลับบ้านกันรึเปล่า?
น่าจะกลับแหละครับพี่ แล้วพี่ไม่กลับเหรอ? ชางมินถามกลับ ยุนโฮมีสีหน้าลังเลใจ
...อืม...ยังไม่แน่ใจ...แล้วนายล่ะแจจุง? กลับบ้านมั้ย?
ก็ถ้าพวกนายกลับชั้นก็คงกลับ อยู่คนเดียวเหงาจะตาย แจจุงว่า มือบางบีบกระชับมือใหญ่ตอบ ความจริงไม่อยากให้ทางบริษัทให้วันหยุดด้วยซ้ำไป...เพราะว่าพอมีวันหยุดทีไรทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ทำให้เขาต้องแยกห่างจากยุนโฮและน้องๆ
...ไม่ใช่ว่าไม่ห่วงครอบครัว...
...แต่ว่า...การที่ได้อยู่ร่วมกันห้าคนมาเป็นเวลาหลายปี...
...มันให้ความรู้สึกว่า...ที่นี่เป็นบ้านของเขามากกว่า...
...ถ้าไม่อยากกลับ...เราไปเที่ยวกันมั้ยแจจุง? คนที่ไม่คิดอยากกลับบ้านเหมือนกันเอ่ยชวนพร้อมกับเอามือบางที่เขากอบกุมขึ้นมาจุมพิตเป็นการอ้อนให้ไปกับเขา และนั่นก็ทำให้ริมฝีปากสีชมพูอ่อนต้องคลี่ยิ้มบาง เอามืออีกข้างที่ว่างไปลูบเรือนผมสีดำสนิทอย่างรักใคร่
ไม่อยากกลับบ้านเหรอ?
บ้านชั้น...คือบ้านที่มีนายอยู่ด้วย
...โอ้วววววววว...เลี่ยนมากยูโน ยุนโฮ!!!!...
ความคิดเดียวกันปรากฏขึ้นในความคิดของสามคนที่รู้สึกว่าตอนนี้กำลังเป็นส่วนเกิน ภาพพี่ใหญ่สองคนนั่งคุยกันโดยมีบรรยากาศสีชมพูล้อมรอบทำให้น้องๆอดรู้สึกเซ็งไม่ได้...ได้ข่าวว่าพวกเราคุยกันห้าคนนะ...แล้วทำไมถึงกลายเป็นคุยกันสองคนแบบนั้นล่ะ?
อะแฮ่ม! ตกลง...พวกพี่ไม่กลับบ้านกันเหรอ? ยูชอนกระแอมออกมาเสียงดังแล้วรีบถามเรียกร้องความสนใจ ยุนโฮพยักหน้าพลางยิ้มกว้าง และหันไปอ้อนแจจุงอีกที
พวกเราไปเที่ยวกันนะแจจุง
อืม
ไปด้วย!!! แล้วพวกก้างขวางคอชิ้นใหญ่ก็รีบบอกอย่างรวดเร็ว เป็นการทำลายฝันหวานของหัวหน้าวงที่ตั้งใจจะไปสวีทกับนักร้องนำกันเพียงแค่สองคน
พวกนาย....ไม่กลับบ้านกันแล้วเหรอ? ยุนโฮถามอีกครั้ง เผื่อว่าเมื่อครู่เขาจะหูฝาด แต่คำตอบที่ได้รับอีกครั้งก็ทำให้เขาต้องทำหน้าเซ็ง
ก็เราไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันตามลำพังนานแล้ว ผมอยากไปแบบไม่มีพวกทีมงานตามอ่ะ จุนซูว่าออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวกับทุกคนในวง
แล้ว...เอ่อ....พ่อแม่พวกนาย....
ไว้วันหยุดคราวหน้าก็ได้นี่นา...พ่อแม่ผมเค้าไม่ว่าหรอก ชางมินบอก ก่อนที่ยูชอนจะเสริมขึ้นมา
ผมยังไงก็ได้อยู่แล้ว ก็ถ้าพวกพี่ไม่ไปเที่ยว...ผมก็กะขอไปอยู่กับพี่แจจุง จะกลับอเมริกาคงไม่ไหวหรอก...เสียเวลา
เอ๋? ค้างบ้านชั้นเหรอ? แจจุงเอียงคอถาม พร้อมกับยิ้มบาง ไม่เข็ดเหรอไงที่โดนชั้นถีบตกเตียง
โธ่...ทำไมต้องกลัว พี่ไม่รู้เหรอว่าพอผมกลับขึ้นเตียง ผมก็ถีบพี่เหมือนกันแหละน่า
ไอ้ยูชอน!! แกกล้าถีบแจจุงเหรอ!!? อย่าอยู่เลยแก!!
แล้วยุนโฮก็ผละออกจากคนรักแล้วเข้าไปจัดการน้องชายที่บังอาจกล้าใช้เท้าแตะกับผิวสวยๆ...โอ้ยยยยยย แค่คิดก็สงสารผิวสวยๆจะแย่อยู่แล้ว!!...
อะไรกันเล่า! ก็แฟนพี่มาทำผมก่อนนะ!! ยูชอนเอาหมอนอิงฟาดใบหน้าหล่อๆของหัวหน้าวง ก่อนที่จะโดนเอาคืนที่ใบหน้าเหมือนกัน
แจจุงทำได้!แต่แกไม่มีสิทธิ์โว้ย!!
โหย!! ลำเอียงนี่หว่า!! ผมเป็นน้องพี่นะ!!
ถ้ากล้าถีบแจจุงแกก็ไม่ใช่น้องแล้ว!!
ชางมินกับจุนซูส่ายหน้าอย่างระอา...พวกเขาชินกับการทะเลาะกันเรื่องแจจุงแล้ว...ถ้ายูชอนแกล้งแจจุง...ยุนโฮจะเป็นคนไปเอาคืนให้ แต่ถ้าแจจุงแกล้งยูชอน...
...หัวหน้าที่แสนดีทำเฉยซะงั้น...
เลิกทะเลาะกันได้แล้ว!!
น้ำเสียงดุจากคนสวยที่ทนไม่ไหว เรียกให้สองคนที่ทำตัวเป็นเด็กต้องเลิกทะเลาะกัน ตกลงว่าจะเอายังไง? พวกเราจะไปเที่ยวด้วยกันใช่มั้ย?
ครับพี่แจจุง น้องชายสามคนรีบตอบรับก่อนที่ใบหน้าสวยหวานนั้นจะงอง้ำไปมากกว่านี้ เวลาแจจุงโกรธน่ากลัวจะตาย
อ่า...อย่าโกรธเลยนะแจจุง...ชั้นผิดไปแล้ว ยุนโฮเข้าไปนั่งลงข้างๆแจจุงตามเดิม แต่ว่าพูดอ้อนยังไงใบหน้าสวยก็ยังคงขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ทำเอาคนง้อต้องโอบไหล่บางให้เข้ามาซบกับแผ่นอกหนา ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะจุมพิตที่ขมับ...แล้วเรื่อยลงไปยังแก้มนุ่ม...ท่ามกลางสายตาน้องๆที่ต่างพากันกลั้นยิ้ม...เพราะรู้ดีว่ายุนโฮจะทำอะไร
คนสวยอย่าโกรธกันเลยนะ ว่าแล้วก็แตะริมฝีปากลงยังกลีบปากสีชมพูอ่อนเบาๆ และนั่นก็ทำให้ผิวขาวๆต้องแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ แล้วแก้เขินด้วยการผลักยุนโฮออกไป พร้อมกับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ โดยที่กลับมาพูดถึงเรื่องเดิมอีกครั้ง
งั้นจะไปเที่ยวไหนกันดี?
ร้อนๆแบบนี้ผมว่าน่าจะทะเล...อยากว่ายน้ำจัง ชางมินเสนอ และทุกคนก็ตกลง...ร้อนๆแบบนี้ต้องทะเลเท่านั้น
จะไปทะเลที่ไหนกัน? ในเกาหลีคงไม่ได้หรอก แฟนเพลงตามแน่ๆ จุนซูว่าต่อ ทำให้ทุกคนต้องคิดหนัก จนผ่านไปได้เกือบหนึ่งนาที หัวหน้าวงก็เป็นคนพูดบ้าง
พวกนายจำโบราโบราได้ใช่มั้ย?
ที่ไหนนะ? ใช่ที่พวกเราไปถ่าย MV Hi Ya Ya หรือเปล่า?
ใช่แล้วจุนซู
จะไปที่นั่นกันเหรอยุนโฮ?
อืม
แต่ผมว่า...เราไปที่อื่นดีกว่า เพราะว่าโบราโบราเคยไปมาแล้วนี่ ยูชอนว่าขึ้นมา แล้วก็หันไปหาแจจุง ผมว่าพวกเราไปมัลดีฟกันดีกว่านะพี่แจจุง พวกเรายังไม่เคยไปกันเลย เคยได้ยินว่าทีมงานว่าสวยพอๆกับที่โบราโบราเลย
อืม...ก็ดีเนอะ แล้วภาพชายหาดสีขาว ทะเลสีฟ้า...ก็ผุดขึ้นมาในความคิดของคิม แจจุงที่ตอนนี้ยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงบรรยากาศของเกาะมัลดีฟ...เกาะที่เลื่องชื่อในเรื่องความโรแมนติก
ยุนโฮ...ไปมัลดีฟกันนะ...นะ มือบางเขย่าแขนคนที่นั่งข้างๆอย่างออดอ้อน และนั่นก็ทำให้หัวหน้าวงต้องยอมแต่โดยดี...ไม่เคยปฏิเสธได้เสียทีกับรอยยิ้มและน้ำเสียงอ้อนๆนี่
งั้น...ตกลงว่าไปมัลดีฟกัน
..............
..............
เอ่อ...พูดปุ๊บไปปั๊บ...ผมยังนอนได้แค่สามชั่วโมงเอง เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งบ่นอุบ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มกวาดมองไปรอบๆสนามบินนานาชาติ นาฬิกาเรือนใหญ่บอกให้รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาตีสี่...ซึ่งตอนที่พวกเขากำลังคุยกัน...เป็นเวลาสี่ทุ่ม
หลังจากที่ตกลงกันได้แล้ว ยุนโฮก็บอกให้แยกย้ายไปเก็บข้าวของแล้วให้ออกมาเจอกันอีกทีตอนตีสาม ซึ่งทุกคนก็มัวแต่ตื่นเต้นเลยนอนไม่หลับ...แล้วพอได้หลับกันจริงๆจังๆก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว...นอนแค่นี้มันไม่เพียงพอกับวัยรุ่นอย่างชิม ชางมินหรอก
อ้าว? แล้วใครพูดว่าอยากไปเร็วๆ ? ไปตอนนี้ก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องเจอแฟนเพลง หรือว่านายอยากให้พวกเค้ารู้ว่าเราจะไปไหนกันเหรอไง? ยุนโฮบอกเสียงหงุดหงิด เขาเองก็อยากนอนต่อเหมือนกัน ไม่ใช่แค่คนอื่นหรอก
...แต่ว่า...ถ้านึกถึงอิสระที่เกาะมัลดีฟ....มันก็คุ้มแล้วที่รีบไป...ไม่อยากให้ใครรู้ว่าพวกเขาจะไปเที่ยวไหนกัน...แม้แต่ทางบริษัท...
พี่อ่า...ผมก็แค่บ่นนิดเดียวเอง แล้วชางมินก็ทำหน้าน้อยใจที่โดนว่า และนั่นก็ทำให้หัวหน้าวงต้องยิ้มขำๆ นึกเอ็นดูน้องคนนี้เสียจริง ถ้าหากว่าเขาต้องแยกกับพวกน้องๆจริงๆละก็...เขาคงต้องเหงาแน่ๆ
ขึ้นเครื่องได้แล้วยุนโฮ ชางมิน ร่างบางในชุดเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงเอวยีนส์เอวต่ำสีซีดเดินเข้ามาหา ซึ่งนั่นก็ทำให้ยุนโฮต้องรู้สึกหงุดหงิด แม้ว่าตอนตีสี่คนจะน้อย...แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนเดินทางกันเลย พวกชาวต่างชาติต่างพากันหันมามองแจจุงเป็นตาเดียว
เสื้อแจ๊กเก็ตที่ให้ไปไหนแล้ว?
เอ่อ...เก็บในกระเป๋าถือของยูชอน....ก็มันร้อนนี่นายุนโฮ...อย่าโกรธชั้นสิ แจจุงรีบพูดต่อเมื่อเห็นว่าคนรักมีท่าทีไม่พอใจ พวกเค้าอาจจะมองนายกับชางมินก็ได้ คงไม่ใช่ชั้นหรอก
คำแก้ตัวของคนขี้ร้อนทำให้คนฟังต้องส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเหลือบมองกลุ่มคนที่ยังคงมองมาไม่เลิก
...จะมองอีกนานมั้ยวะ...
ตกลงว่าไม่ใส่เสื้อแน่นะ?
อืม มันร้อน
ก็ได้...
ท่ามกลางผู้คนที่เดินไปมา...ท่ามกลางสายตานับสิบของคนที่มอง...ชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาหล่อเหลาดึงเอาคนที่รูปร่างบอบบางราวกับหญิงสาวเข้ามาจูบ...โดยที่วาดวงแขนไปกอดแน่น เป็นการแสดงให้คนอื่นได้รับรู้ว่าคนสวยที่พวกเขากำลังมองนั้น...เป็นของใคร
ไม่ยอมใส่ก็ต้องโดนแบบนี้แหละ เสียงทุ้มกระซิบบอกเมื่อผละริมฝีปากออกมา และมันก็ทำให้แจจุงต้องหน้าแดงจัดเป็นรอบที่สองของคืน...ไม่คิดว่าจะต้องมาจูบโชว์ใครหลายคนแบบนี้...แค่น้องที่บ้านก็อายแทบตายอยู่แล้ว...แต่นี่จูบที่สนามบิน...
...หัดมียางอายซะบ้างจุง ยุนโฮ!!...
นิสัยไม่ดี เสียงหวานบ่นอุบ ขณะที่โดนจูงมือพาเดินไปยังประตูทางเข้าไปสู่เครื่องบิน ใบหน้าสวยก้มต่ำเมื่อแอร์โฮสเตสยิ้มให้กับความน่ารักของทั้งคู่...โดยที่พวกเธอจำไม่ได้ว่าสองคนนี้เป็นใคร ในเมื่อเด็กหนุ่มคู่นี้ไม่ได้แต่งตัวหรูหรา แม้ว่าหน้าตาจะคล้ายกับนักร้องวง ดง บัง ชิน กิ ก็ตามที
นิสัยไม่ดีเพราะใครกันล่ะ? ยุนโฮพูดพลางยิ้มกว้าง เป็นการยิ่งกระตุ้นให้แจจุงต้องหน้าแดงกว่าเดิม จึงได้สะบัดมือหนีแล้วหันไปหาชางมินที่เดินตามติดมา
ชางมิน นั่งกับพี่นะ
เอ่อ....
พี่ไม่อยากนั่งกับคนนิสัยไม่ดี ว่าแล้วก็จับมือน้องแล้วลากให้รีบเดินไปด้วยกัน
ยุนโฮยิ้มขำ มองแผ่นหลังบางแล้วก็รีบเดินตาม ก่อนที่จะไปเดินอยู่ทางด้านขวามือของแจจุง โดยที่มือก็จับมือนุ่มไว้แน่น
นายจะนั่งกับชางมินก็ได้...แต่ว่า...
พอถึงมัลดีฟ...จะกลางวันหรือกลางคืน....ยังไงก็หนีชั้นไม่พ้นหรอก
............
............
เวลาในการเดินทางผ่านไปอย่างรวดเร็วจนชางมินอดเคืองไม่ได้ นี่เขารู้สึกว่าเหมือนนอนไปไม่นานเอง
เสียงของแอร์โฮสเตสที่ประกาศเป็นภาษาอังกฤษเรียกให้ทุกคนตื่นและเตรียมพร้อมลงจากเครื่องบิน
แจจุง...ตื่นได้แล้ว
ชางมินหันไปมองร่างบางที่นอนหลับตาพริ้มข้างๆเขา ซึ่งตอนนี้กำลังโดนคนที่นั่งอีกข้างเขย่าแขนเบาๆ เด็กหนุ่มเบ้หน้าอย่างหมั่นไส้...ถึงจะบอกว่าให้แจจุงนั่งกับเขา...แต่ว่าตัวเองกลับขอแลกที่กับยูชอนที่ควรได้นั่งตรงนั้น
...จะหวงอะไรนักหนาวะ...
อือ...ตื่นแล้ว ถึงจะบอกว่าตื่น แต่ว่ามือบางกลับกอดแขนยุนโฮแน่นแล้วซบศีรษะกับไหล่หนาแล้วนอนหลับตาต่อไป ท่าทางน่ารักแบบนี้...มีเหรอที่ยุนโฮจะไม่ทำอะไร?
ตื่นได้แล้วนะ.... แล้วก็เป็นอย่างที่ชางมินคิด เมื่อหัวหน้าวงของเขาโน้มใบหน้าลงไปจูบที่กลุ่มผมนุ่มของคนขี้เซา ก่อนจะตามมาด้วยรั้งใบหน้าหวานนั้นขึ้นมาจูบที่เปลือกตาบาง
เจ้าหญิง...ถึงแล้วครับ
อือ แจจุงครางรับพร้อมกับลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือรอยยิ้มอ่อนโยนของยุนโฮ และก่อนที่แจจุงจะได้ยิ้มตอบกลับไปนั้น...เสียงน้องเล็กก็ดังขัดก่อน
พี่ครับ ลงเครื่องกันได้แล้ว อย่ามัวแต่สวีทสิ ชางมินบอก มือเรียวฉุดให้พี่ใหญ่ลุกขึ้น ก่อนจะส่งกระเป๋าถือทั้งหมดให้ยุนโฮ
พี่ยุนโฮ พี่เป็นหัวหน้าวง รับผิดชอบด้วยนะ
อ้าว!? เฮ้ย ชางมิน! เสียงทุ้มเรียกน้องที่ดึงแจจุงเดินไปเกือบถึงประตูทางออก แต่ว่าชางมินไม่สน...รีบดันแผ่นหลังบางให้ลงไปก่อนที่ตัวเองจะตามไปบ้าง ซึ่งตอนนี้จุนซูกับยูชอนรออยู่ข้างล่างแล้ว
ยุนโฮรีบตามไปทันที และอดเคืองพวกน้องชายไม่ได้...นี่พวกแกมาเที่ยวหรือมาเป็นมารขัดชั้นกับแจจุงกันแน่วะ!!
.
.
.
ว้าว....สวยชะมัด จุนซูพูดอย่างตื่นเต้นขณะมองไปรอบๆตึกที่พวกเขาเข้ามาติดต่อขอจองที่พัก ซึ่งหน้าที่การจองนั้นตกเป็นของยูชอนไป...เนื่องจากว่าพูดอังกฤษได้คล่องที่สุดแล้ว
อืม...อยากเห็นบังกะโลแล้วสิ แจจุงเองก็ตื่นเต้น นี่แค่ตัวล๊อบบี้ของตึกให้เข้ามาจองบังกะโลยังตกแต่งซะสวย...แล้วที่พักพวกเขาจะไม่ยิ่งสวยกว่านี้เหรอ คิดแล้วก็ยิ้มกว้าง ตอนนี้อยากเห็นบังกะโล...เคยได้ยินมาว่าพื้นห้องเป็นกระจก...มองเห็นทะเลได้
พี่แจจุงนอนกับผมมั้ย? ให้พี่ยุนโฮเค้านอนกับชางมิน ยูชอน แล้วน้องคนรองก็เอ่ยชวนพี่ใหญ่ที่ยังหันไปมองรอบๆไม่หยุด ก่อนที่คำตอบนั้นจะเอ่ยออกมาจากปากของพี่ยุนโฮคนดังกล่าวที่ถูกไล่ให้ไปนอนกับอีกสองลิง
ใครว่ากันล่ะ? พวกนายนอนด้วยกันต่างหาก ชั้นนอนกับแจจุง
โหย...พี่อ่ะ....จะหวงพี่แจจุงไปถึงไหนกัน? เสียงแหลมๆของจุนซูว่าอย่างหมั่นไส้ แต่ก่อนที่จะเปิดสงครามกับหัวหน้าวงนั้น ยูชอนก็เดินเข้ามาหาดพอดีพร้อมกับกุญแจห้องสองดอก
ตอนนี้เหลือแค่บังกะโลสองหลัง เป็นหลังใหญ่กับหลังเล็ก...จะแบ่งกันยังไง?
แล้วมันต่างกันยังไงอ่า? จุนซูถาม
ก็ถ้าหลังใหญ่จะเป็นเตียงเดี่ยวสามเตียง ส่วนหลังเล็กก็เตียงใหญ่หนึ่งเตียง...คล้ายๆกับห้องสวีทในโรงแรม...
ตกลงชั้นกับแจจุงอยู่หลังเล็ก พวกนายอยู่หลังใหญ่แล้วกัน ยุนโฮพูดแทรกยูชอนที่ยังพูดไม่จบ แค่ข้อมูลเท่านี้มันก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว...ใครจะไปเอาหลังใหญ่กันล่ะ...ต้องนอนกันสามคนแบบนั้นน่ะ...จะเอาความเป็นส่วนตัวกับแจจุงได้ไงกัน
ว่าแล้วเชียว ชางมินว่าพร้อมกับทำหน้าเอือมระอากับนิสัยขี้หึงของพี่ชาย งั้นก็ตามที่พี่ว่าละกัน...คงไม่มีใครขัดหรอก
แล้วหลังไหนสวยกว่ากันน่ะยูชอน? เสียงหวานถามอย่างไม่สนว่าใครจะได้นอนกับใคร ตอนนี้สนห้องนอนมากกว่า...ถ้าที่ไหนสวยเขาก็นอนที่นั่นแหละ
ก็ต้องหลังที่เราอยู่สิแจจุง ยุนโฮเป็นคนตอบแทน และนั่นก็ทำให้ทุกคนหันไปมองอย่างสงสัย
หืม? รู้ได้ไงอ่ะพี่? ยูชอนถาม ความจริงทั้งสองหลังมันก็เหมือนกันแหละ เพียงแต่ว่าต่างกันตรงที่พื้นที่ใช้สอยและเตียงเท่านั้น นอกนั้นเหมือนกันหมด
ยุนโฮยิ้ม...โอบไหล่บางเข้ามาแนบกาย พร้อมกับคำตอบที่ทำให้น้องสามคนต้องจมกับกองน้ำตาล ในขณะที่อีกคนต้องก้มหน้างุด...เขินกับคำพูดหวานๆที่ได้ฟังทุกวัน...แต่ว่าไม่เคยเบื่อเลย
หลังไหนมีนางฟ้าอยู่มันก็ต้องสวยสิ...เพราะฉะนั้นหลังที่ชั้นอยู่กับแจจุงสวยที่สุด
..............
..............
สวยจังเลย
หลังจากที่เอากระเป๋าเสื้อผ้าไปเก็บในบังกะโลและเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว ทั้งห้าคนก็ออกมาเล่นน้ำทะเลสีฟ้าอมเขียว...ที่ใสจนเห็นพื้นทราย และคนที่เอ่ยชมคนแรกก็คือคิม จุนซู พร้อมกับวิ่งลงทะเลโดยไม่สนว่าใครจะทำอะไร ตอนนี้ผืนน้ำตรงหน้ากำลังยั่วยวนให้เขาเข้าไปลอยตัวเป็นปลาโลมาในนั้น
รอด้วยสิพี่! ชางมินวิ่งไปพลางถอดรองเท้าไป ก่อนจะลุยน้ำเข้าไปหาจุนซูที่ตอนนี้กำลังว่ายน้ำเล่นอย่างมีความสุข
นี่ อย่าไปเล่นแถวที่น้ำลึกมากนะ! ยุนโฮตะโกนบอกน้องๆที่เล่นน้ำด้วยกัน มือใหญ่เสยผมขึ้นเมื่อสายลมอุ่นร้อนพัดเข้ามาปะทะ ก่อนที่มืออีกข้างจะจับมือนุ่มให้เดินตามไปยังที่พื้นทรายที่มีร่มเงาของต้นปาล์มยักษ์
ยูชอน เอาผ้ามาซิ แจจุงหันไปหาคนที่เดินอยู่ทางด้านซ้ายมือของเขาพร้อมกับยื่นมือไปรับเอาผ้าผืนใหญ่ลายทางสีส้มสลับสีเหลือง
มือบางปล่อยมือยุนโฮไป แล้วจัดแจงปูผ้าบนพื้นทรายตรงใต้ต้นปาล์มที่พวกเขายืนอยู่ โดยมียุนโฮและยูชอนช่วยจัดมุมผ้าสีสันแสบตาให้เข้าที่
ทะเลสวยจัง เมื่อนั่งลงบนผ้าที่ใช้เป็นที่นอนเล่น เสียงหวานก็เอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้คนมองต้องยิ้มตาม โดยที่ไม่สามารถละสายตาไปได้เลย...รอยยิ้มนี้ทำให้เขาหลงใหลทุกครั้งยามที่ได้เห็น จนบางทีไม่อยากจะให้แจจุงไปยิ้มน่ารักๆแบบนี้ให้คนอื่นเห็น แค่เสียงหวานๆที่ร้องให้แฟนเพลงฟัง...บางทีเขายังอดหวงไม่ได้เลย
อยากเล่นน้ำจัง พี่ไปกับผมมั้ย? จะไปเล่นกับพวกจุนซู ยูชอนเอ่ยชวนแจจุง พอได้ยินเสียงแหลมๆของจุนซูหัวเราะแล้วอดไม่ไหว...มันคงสนุกจริงๆถ้าได้ไปเล่น...
ไว้อีกซักพักละกัน ขอมองวิวก่อน
ตามใจพี่นะ งั้นผมไปก่อนนะพี่แจจุง
สิ้นเสียงที่เอ่ยบอก ยูชอนก็ลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังผืนน้ำที่มีชางมินและจุนซูว่ายน้ำเล่นกัน ในขณะที่แจจุงยังคงนั่งมองผืนน้ำอย่างอารมณ์ดี
อยากอยู่ที่มัลดีฟนานๆจังเลยยุน... แจจุงหันไปพูดกับยุนโฮที่นั่งเงียบมานาน แต่แล้ว...เสียงหวานที่พูดกับคนข้างๆก็แผ่วลงไปเรื่อยๆเมื่อหันหน้ามาเจอกับใบหน้าที่มองเขายิ้มๆ...และคงมองนานแล้ว
แก้มใสเริ่มขึ้นสีเรื่อยๆ โดยที่ดวงตากลมหลุบลงมองมือตัวเองที่วางยันพื้นเอาไว้ และริมฝีปากก็เม้มเข้าหากันอย่างเขินอายเมื่อสายตาที่มองมาทำให้เขาต้องแทบละลายทุกครั้ง
...มอง...อะไร....
ถามเสียงแผ่ว และคำตอบที่ได้รับก็คือมือใหญ่ที่เข้ามากุมมือเขาเอาไว้แน่น ก่อนที่น้ำเสียงอ่อนโยนจะดังแว่วออกมาให้ได้ยิน
มองหัวใจของชั้น
...หัวใจนาย....ก็ต้องอยู่ในอกนาย....มามองชั้นทำไม....
เสียงหัวใจเต้นถี่รัว...จนแจจุงอดเคืองตัวเองไม่ได้...เกรงว่าคนที่โน้มตัวเข้ามาหาจะได้ยิน
แล้วถ้ามันไม่ได้อยู่ในอกชั้นล่ะ? เสียงทุ้มที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนดังอยู่ไม่ห่าง ก่อนที่ลมหายใจร้อนจะรินรดตรงใบหู ยิ่งทำให้ใบหน้าหวานนั้นต้องก้มงุดมากกว่าเดิม โดยที่ใบหูทรยศไปเรียบร้อย...แดงจัดเสียจนคนมองต้องกลั้นยิ้ม
...แล้วชั้นจะรู้เหรอ....ว่าหัวใจนายอยู่ไหน...
อืม...นั่นสินะ....คงอยู่กับพวกผู้หญิงแถวๆนี้แหละ
ว่าไงนะ! แล้วคนที่อายจนหน้าแดงก็เงยหน้าขึ้นมามองคนหลายใจ ยุนโฮหัวเราะออกมาทันทีเมื่อเห็นสายตาดุๆจากคนขี้หึง พร้อมกับดึงเอาแจจุงมานั่งบนตักแล้วสวมกอดหลวมๆ
ยอมเงยหน้ามองกันซักทีนะคุณผู้หญิง บอกก่อนจะหอมแก้มนุ่มแรงๆ และนั่นก็ทำให้แจจุงต้องหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ...พลาดท่าหมีเจ้าเล่ห์อีกแล้ว
นายมันนิสัยไม่ดี! ชั้นโกรธนายแล้ว! มือบางฟาดเข้าไปที่ไหล่หนาเต็มแรง ไม่ต้องมากอดชั้นเลยนะ! ไปกอดพวกผู้หญิงของนายเลยไป!
ผู้หญิงของชั้นก็แจจุงไงยุนโฮพยายามฝืนตอบเมื่อเขายังคงหัวเราะไม่เลิก...หึงได้น่ารักจังเลยน้า...คิม แจจุง...
ชั้นไม่ใช่ผู้หญิง! เสียงหวานยังคงตวาดแว๊ด อยากได้ผู้หญิงก็ไม่ต้องมากอดชั้นแบบนี้!
ใครว่าชั้นอยากได้ผู้หญิง? ชั้นอยากได้คนที่ชื่อคิม แจจุงหรอกนะ เสียงทุ้มยังคงหยอดคำหวานต่อไปเรื่อยๆ พร้อมกับจับเอามือบางขึ้นมาแนบแก้ม เลิกงอนได้แล้วน้า...ชั้นก็แค่อยากให้นายเงยหน้ามองชั้นนี่นา
ก็... แจจุงพูดเสียงแผ่ว พลางเอนหลังไปซบกับแผ่นอกหนา ก็...ชั้นเขิน...เล่นพูดแบบนี้เป็นใครจะกล้ามองหน้ากันล่ะ...
เขินเหรอ? จมูกโด่งสันสูดกลิ่นหอมจากฝ่ามือนุ่ม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแตะริมฝีปาก...จูบมือที่เขาอยากจะจับเอาไว้...ไม่ให้จากไปไหน
งั้นคืนนี้จะทำให้เขินกว่านี้อีก
บ้า!! คนลามก!!
ฮ่าฮ่าฮ่า...เอาเถอะ แล้วค่อยว่ากันอีกทีตอนกลางคืน...แต่ว่าตอนนี้... แล้วยุนโฮก็พลิกกายอย่างรวดเร็ว โดยที่ให้คนให้อ้อมกอดลงไปนอนหงายกับพื้น ก่อนที่ตัวเองจะเป็นฝ่ายคร่อม
ขอมัดจำก่อนนะ ดวงตาเรียวที่มองมาฉายแววซุกซนและเจ้าเล่ห์ และนั่นก็ทำให้แจจุงต้องหน้าแดง แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร...ได้แต่หลับตาแล้ววาดวงแขนไปคล้องคอยุนโฮเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาเรื่อยๆ
สัมผัสอ่อนนุ่มจากริมฝีปากสีชมพูอ่อนทำให้ยุนโฮบดเบียดแรงกว่าเดิม...เมื่อคืนทำได้แค่เพียงแตะริมฝีปาก...แต่ว่าตอนนี้จะเอาคืนให้สมใจเลย
อือ... เสียงหวานดังแว่วออกมาเมื่อลิ้นร้อนที่ไล้เลียริมฝีปากล่างเขาได้แทรกเข้าไปในโพรงปากเล็ก แล้วไปกระหวัดเกี่ยวกับลิ้นที่ตอบรับอย่างเขินอาย แจจุงเงยหน้าขึ้นพร้อมกับเผยอริมฝีปากเมื่อมือใหญ่นั้นลูบไล้ตรงเอวบาง และนั่นเป็นการเปิดทางให้ยุนโฮจูบสะดวกมากกว่าเดิม...โดยที่กวาดเอาความหอมหวานไปเสียจนหมดสิ้น ก่อนจะดูดดึงริมฝีปากสีอ่อนให้กลายเป็นสีแดงช้ำ
อ๊ะ....อืม....พอเถอะ.... มือบางเลื่อนลงมาผลักไหล่หนาออกไปเมื่อหายใจไม่ทัน ก่อนจะหันหน้าหนีเมื่อริมฝีปากอุ่นทำท่าจะจูบอีกครั้ง ยุนโฮเลยได้จูบที่แก้มนุ่มไปแทน แต่ก็ยังไม่หยุด...ซุกไซ้จมูกกับซอกคอขาวอย่างหมั่นเขี้ยว จนแจจุงต้องดิ้นไปมาเพราะจั๊กจี๊ แต่ก็ยังหนีไปไม่ได้อยู่ดีเพราะแขนแกร่งกั้นเอาไว้
....พอ....เหนื่อยแล้ว.....หายใจ....ไม่ออก.... หลังจากที่โดนแกล้งไปนานเกือบสองนาที เสียงหอบเหนื่อยก็ร้องขอให้ร่างด้านบนหยุด ซึ่งยุนโฮก็ยอมโดยดี ผละตัวออกไปแล้วดึงให้แจจุงลุกขึ้นมานั่งตามเดิม
ไม่มีแดดแล้ว ไปเล่นน้ำมั้ย?
นายไปก่อน...เดี๋ยว....ตามไป...
ยังไม่หายเหนื่อยเหรอ?
...อือ...
งั้น... ยุนโฮลุกขึ้นแล้วฉุดให้ร่างบางที่นั่งหอบลุกขึ้นตาม ก่อนที่ตัวเองจะนั่งคุกเข่า โดยที่ชันเข่าข้างหนึ่งขึ้นมา
ผิวหน้าที่ว่าแดงอยู่แล้ว...ต้องยิ่งแดงกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าคนรักตั้งใจจะทำอะไร
ม้ารออยู่นะครับเจ้าหญิง แล้วม้าที่ว่าก็หันหน้ามายิ้มให้ ทำเอาเจ้าหญิงต้องเม้มปากอย่างอายๆ และยอมเดินเข้าไปขี่หลังแต่โดยดี
หนักนะยุนโฮ
ไม่หรอก...เบาจะตาย แล้วก็กระชับเรียวขาเล็กให้แนบกับเอว ก่อนจะลุกขึ้นแล้วพาออกวิ่งตรงไปยังทะเล
อ๊า~อย่าวิ่งเร็วสิยุนโฮ! แจจุงแนบอกติดกับแผ่นหลังหนามากกว่าเดิมเมื่อยุนโฮวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ
กลัวตกเหรอ? ยุนโฮถามพลางหัวเราะเสียงดัง และโดยที่ไม่ฟังคำตอบ...ชายหนุ่มวิ่งเร็วกว่าเดิม โดยวิ่งไปตามหาดทรายสีขาวนวล ซึ่งทำให้แจจุงต้องกอดยุนโฮแน่นขึ้น
ยุนโฮ เร็วเกินไปแล้วนะ~!
ไม่ทำตกหรอกน่า ฮ่าฮ่าฮ่า ยิ่งเห็นแจจุงกลัว ยุนโฮก็ยิ่งอยากแกล้ง ซึ่งแจจุงเองก็ท้วงอะไรไม่ได้ แต่ว่า...ริมฝีปากหวานนั้นกลับยิ้มกว้าง เมื่อคำตอบของยุนโฮทำให้เขายิ่งอยากกอดคอชายหนุ่มแบบนี้ตลอดไป...และอยากหยุดเวลาตรงนี้เอาไว้...ไม่อยากให้เคลื่อนไปไหน....
อยากลงเดินรึเปล่าแจจุง? ยุนโฮที่เปลี่ยนมาเป็นเดิน หันหน้าไปถามเมื่อพื้นทรายที่เขาเดินนั้นไม่ได้ร้อนแล้ว และบางทีคนสวยของเขาอาจจะอยากลงมาเดินเล่นกับเขาแล้วก็ได้
...ยัง...ขออยู่แบบนี้นานๆนะ... ว่าแล้วก็แนบแก้มกับกลุ่มผมสีดำขลับของยุนโฮ โดยแขนที่คล้องลงไปอยู่ตรงแผ่นอกหนาก็กระชับให้โอบชายหนุ่มให้มั่นคงกว่าเดิม
...มีความสุขจังเลย...
ยุนโฮยิ้มบาง เขาเองก็อยากอยู่แบบนี้ต่อไปนานๆ อยากทำอะไรหวานๆที่เขาไม่สามารถทำได้เลยตอนอยู่กรุงโซล อยากให้แจจุงได้รับรู้ถึงความรักของเขา...ว่ามันมีมากเพียงใด
....แจจุง....
หืม?
รักมากนะ
ชั้นก็รักนาย
ถ้ารักชั้นต้องทำยังไง?
ประโยคที่เอ่ยถามทำให้แจจุงต้องกัดริมฝีปาก...เขินจะแย่อยู่แล้ว!!...
เอ่อ...ไม่อายเหรอ...
ไม่เห็นมีใครให้ต้องอายเลย พวกนั้นก็อยู่ตรงโน้น มองไม่เห็นหรอก
งั้น....หันมาสิ....
ยุนโฮหยุดเดิน พร้อมกับหันหน้าไปทางด้านที่ใบหน้าหวานแนบแก้มกับเส้นผมเขา
ใบหน้าหวานที่มองมานั้นแดงจัด และดูน่ารัก...น่าทะนุถนอม...ไม่อยากให้ใครได้เห็นเลย
เปลือกตาค่อยๆปิดลงเมื่อใบหน้าที่เขาหลงใหลโน้มเข้ามาเรื่อยๆ ก่อนที่ริมฝีปากนุ่มนั้นจะแตะลงอย่างแผ่วเบาที่ปลายจมูก...และเลื่อนลงมายังริมฝีปาก
ยุนโฮตอบรับกับความอ่อนหวานโดยไม่ได้เรียกร้องอะไรไปมากกว่านี้...แค่การจูบเพียงเบาบาง...มันก็ทำให้เขามีความสุขจนแทบบ้า...อยากอยู่กับแจจุงแบบนี้ตลอดไป...
รักนะยุนโฮ
รักนายที่สุด แจจุงของชั้น
..........
..........
เฮ้อ....เหนื่อยชะมัด ทั้งชางมิน จุนซูและยูชอนเดินขึ้นจากทะเลด้วยท่าทีอ่อนล้าหลังจากที่ลงไปแช่นานถึงสองชั่วโมง และตอนนี้พวกเขาก็เดินตรงไปยังพี่ใหญ่ทั้งสองที่เดินเล่นกันตรงชายหาด
พี่แจจุง พี่ยุนโฮ~ จุนซูจงใจส่งเสียงเรียก ทำให้ยุนโฮที่ชี้ไปยังพระอาทิตย์ที่กำลังคล้อยตัวต่ำลงต้องหันไปมอง และแจจุงที่กำลังมองตามนิ้วของยุนโฮต้องหันไปมองตามเสียงเรียก
พอทำลายบรรยากาศหวานๆเสร็จ ทั้งสามคนก็วิ่งเข้าไปหา ก่อนที่จุนซูกับชางมินจะกระโดดเกาะหัวหน้าวงทั้งๆที่ตัวเปียกกันอย่างนั้น
เฮ้ย! ทำอะไรวะ!? ร่างสูงเซไปตามน้ำหนักของลิงทั้งสองที่เข้ามาถ่วงร่างเขา ทำเอาเกือบล้มลงไปฝังหน้ากับพื้นทราย
ก็อยากขี่หลังเหมือนพี่แจจุงอ้ะ!!
ว่าไงนะ!??
อย่านึกว่าไม่เห็นนะ! สวีทกันนอกหน้าไปแล้ว!หมั่นไส้โว้ยยยย ชางมินบอกปิดท้ายให้เหยื่อ(?)ของพวกเขาเข้าใจ และในขณะที่ยุนโฮพยายามสะบัดลิงออกไปนั้น ยูชอนก็อุ้มแจจุงขึ้น แล้วพาวิ่งไปทางทะเล
พวกนายอยากเห็นนางฟ้าตกน้ำมั้ย!? เสียงทุ้มนุ่มตะโกนถามน้องๆที่พยายามล็อคหมีเอาไว้ โดยที่ตัวเขาเองก็ต้องจับนางฟ้าให้มั่น เพราะพอรู้ว่าจะโดนอะไรร่างบางก็ดิ้นไปมาทันที
ไม่เอานะยูชอน!!!
เฮ้ย!! ปล่อยแจจุงนะโว้ยยูชอน!!
โยนเลย!!
...ตูม!!...
แล้วสองเสียงสุดท้ายก็เป็นเอกฉันท์เมื่อยูชอนโยนพี่ใหญ่คนสวยลงน้ำทะเล และเป็นเวลาเดียวกับที่ยุนโฮโดนปล่อยแล้วรีบวิ่งลุยน้ำไปหาแจจุงที่พยายามยันกายให้ยืนขึ้น
ยูชอน!! มันแสบตานะ!!
ฮะฮะฮะ...แล้วใครว่าน้ำทะเลมันไม่แสบล่ะ?
ไอ้บ้า!! ตายซะ!!
แล้วสงครามน้ำก็เกิดขึ้น ยุนโฮเข้าไปช่วยแจจุงรุมยูชอน ซึ่งจุนซูกับชางมินก็เข้าไปเป็นแนวร่วมให้ยูชอน ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลงด้วยการที่ต้องเปียกกันครบห้าคน ในเมื่อน้องๆไม่ยอมเปียกแต่ฝ่ายเดียว...เลยหาเรื่องลากพี่ใหญ่ทั้งสองมาเปียกด้วยกัน
เฮ้อ...เหนื่อย...เมื่อย...
แก่แล้วเหรอไงคุณป้าแจจุง?
แล้วน้องมินสุดที่รักของคนที่โดนแซวก็โดนทุบที่หลังดัง อั๊ก! เมื่อดันกล้าปากดีไปพูดแหย่คนสวยเข้า ก่อนที่จะโดนผลักให้ล้มลงไปนั่งแช่น้ำทะเล...ให้ชุดต้องชุ่มน้ำเพิ่ม
กลับกันเถอะ ไปกินข้าวกัน พอจัดการคนปากดีเสร็จ แจจุงก็หันไปดึงยุนโฮและน้องๆคนอื่นให้เดินขึ้นไปยังชายหาด
เหนื่อยมากมั้ยแจจุง? ยุนโฮถามอย่างเป็นห่วง เกรงว่าแจจุงจะกลับมาเจ็บเข่าอีกครั้ง แต่ใบหน้าสวยส่ายไปมาเบาๆแทนคำตอบ แล้วยิ้มหวานให้อีกที
ไม่หรอก นายล่ะเหนื่อยมั้ย?
ไม่เหนื่อยหรอกน่า.... ลากเสียงยาว ใบหน้าหล่อโน้มลงมาตรงใบหูนิ่ม คืนนี้ยังอีกยาว จะเหนื่อยได้ยังไงกันล่ะ?
...ลามก...ชั้นไม่เอาด้วยหรอกนะ เรียวขาเล็กรีบก้าวให้เร็วขึ้น ใบหน้าที่เปียกชื้นน้ำทะเลขึ้นสีแดงจางๆเนื่องจากความเขินอาย แต่ไม่ว่าจะรีบหนียังไงก็ไม่มีทางรอดพ้นมือใหญ่ที่เข้ามาจับเอามือบางไปกุมไว้แน่น
ยุนโฮยิ้มกว้าง ทำลอยหน้าลอยตา...ไม่สนแรงขืนจากมือบางที่กอบกุมเอาไว้
ปล่อยนะ
ไม่ปล่อย
ยูชอน...จุนซู....ช่วยด้วย....
ห้ามใครช่วยนะ ไม่งั้นกลับโซลเจอดีแน่
ยูชอนกับจุนซูที่ตามอารมณ์ของทั้งคู่ไม่ถูก...ก็ได้แต่เดินตามอย่างงงๆต่อไป ไม่กล้าเข้าข้างใครทั้งนั้น
นี่...ปล่อยนะยุนโฮ
ถ้าปล่อยแล้วจะให้อะไรตอบแทนล่ะ?
ก็แล้วจะเอาอะไรล่ะ?
เอาจูบหวานๆ ว่าแล้วก็ยื่นหน้าเข้าไปหาพร้อมกับหลับตาลง ไม่ได้สนว่าคนโดนขออ้าปากค้างไปแล้วกับความด้านของใบหน้าหล่อๆ
พวกผมหันไปมองที่อื่นก่อนก็ได้ จุนซูกับยูชอนพร้อมใจกันเบนหน้าหนีไปคนละทิศ ยิ่งทำให้แจจุงต้องเขิน และก็อดเคืองคนที่หลับตาพริ้มไม่ได้...เห็นนะว่าแอบกลั้นยิ้ม
...ก็ได้... บอกเพียงแค่นี้ เปลือกตาบางก็ปิดลงช้าๆ ใบหน้าสวยเงยขึ้นเพื่อที่จะได้แตะริมฝีปากได้สะดวก และก่อนที่จะได้สัมผัสกันนั้น...เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นไม่ห่างจากตัว
ยุนโฮ....จุง ยุนโฮ?!!
ทั้งแจจุงและยุนโฮรีบลืมตาทันที คนที่เป็นเจ้าของชื่อหันไปมองต้นเสียง และยิ้มกว้างออกมาทันทีเมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นใคร...
ซานฮี!
ยุนโฮ! คิดถึงจังเลย!! หญิงสาวผมยาวสลวยในชุดกระโปรงสีขาววิ่งเข้ามาสวมกอดบุคคลที่เป็นเจ้าของชื่อที่เธอเรียก โดยร่างนั้นก็สวมกอดเธอตอบเช่นกัน
คิดถึงเหมือนกันยัยบ๊อง!!
...ยัยบ๊อง...
ภาพของคนทั้งสองที่กอดกันแนบแน่นทำให้มือบางต้องกำหมัดแน่น พร้อมกับความโกรธที่พุ่งขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าทำไมยุนโฮจะต้องกอดหล่อนด้วย ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นอะไรกัน...แล้วสำคัญ...เขาไม่เคยได้ยินยุนโฮพูดถึงผู้หญิงคนไหนเลยด้วย!แล้วนี่มันหมายความว่ายังไง?!!!
